உத்தம குரு

உத்தம குரு

               

                குறுங்காவியம்

பைந்தமிழ்ச் செம்மல்

விவேக்பாரதி

காப்பு

(வெண்கலிப்பா)

பெண்ணென்பார் ஆணென்பார் பேசும் மொழியென்பார்

நண்ணும் ஒளியென்பார் நல்லியற்கை தானென்பார்

ஆமேய்த் தனையென்பார் ஆடலிலே வல்லனென்பார்

பூமி படைக்கின்ற புண்ணியம்நின் செய்கையென்பார்

கல்வி தவயோகம் காரிய நேர்த்திபல

வல்வினை யாவும் வழங்கும் நிலையென்பார்

சூலமுடை கையென்பார் சுந்தரத் தோற்றத்தால்

காலமெலாம் சாகாக் கவினுயிர் நினதென்பார்

மந்திரம்நின் மொழியென்பார் வானுலகும் கீழுலகும்

தந்திரத்தால் காக்கும் தகுந்த பொருளென்பார்

அப்பம் கொடுத்ததுவும் ஆதிதனைக் கண்டதுவும்

செப்பும் மொழிப்புலமை செழுங்கவிதை தந்ததுவும்

கட்டளைகள் அன்புக் கரங்கள் விளையாடல்

இட்டதுவும் சொல்லிடுவார் இட்டம்போல் அவரவர்தம்

பேரிட் டழைக்கப் பொறுப்பதுவும் அங்கவர்தான்

நேரிட்ட நெஞ்சோடு நின்றழைக்கத் தோன்றுவதும்

நின்னைப் பகுத்தறிந்து நீயில்லை பொய்யென்று

வன்மை மொழிவோரின் வாக்கினிலே பொய்யெனவும்

இங்கிருந் தொருநொடியில் இங்கிலா தங்குலவித்

தங்கும் மாயங்கள் தாரணியில் படைதிங்கே

உள்ளதுவாய் அற்றதுவாய் உண்மையாய்ப் பொய்ப்பொருளாய்

உள்ளத்தில் கண்டங்கே உள்ளுணரும் ஞானமுமாய்

வையத்தில் எந்நாளும் வண்ணப் புதிர்பரப்பும்

துய்யநம் பிக்கையெனும் தூணிடையே நின்றுயர்ந்து

மற்றவர்க் குதவி மனங்குளிரும் பாங்கினிலும்

உற்றவரைக் காக்கும் உயர்ந்தமதித் துள்ளலிலும்

சொல்லிடவே நின்று சுடர்போல் உணர்வுதரும்

நல்லறிவாம் செம்புனலில் நாளும் நனைகின்ற

இறையே வானோனே இன்பக் களஞ்சியமே

குறையே அற்றமனம் கொள்ளும் அடிப்படையே

நின்றாள் போற்றி நினைவால் சரண்சொல்வேன், 

என்றும் துணைநீ எனக்கு! 

{வேறு}

(அறுசீர் விருத்தம்)

ஆதிமுதல் மனிதன் வாயில்

   அசைந்தவளை! ஈசன் கொண்ட

சோதிமணி டமரு கத்தின்

   சொல்லெடுக்க வந்த பேற்றைக்

காதலொடு வணக்கம் செய்துக்

   கவிதைமழை கதைசொல் உத்தி

சாதகமாய்ச் சிறுவன் கேட்பேன்

   சந்ததமிழ் கொடுத்துக் காக்க!

நீலனெனும் புலவன் வாழ்வை

    நீண்டதமிழ்ப் பாக்க ளாலே

கோலமுறச் சொல்லும் போது

    குற்றமெதும் எழுந்தால், செல்வம்

போலுயர்ந்த தமிழ்த்தாய் வந்தே

   போந்திருக்கும் குற்றம் நீக்கிப்

பாலனுக்கு முதவக் கேட்பேன்

   பைந்தமிழென் பணியைக் காக்க!

அவையடக்கம்

(அறுசீர் விருத்தம்)

வீரமுடை மறவர்! பாட்டு

   விந்தையுடைப் புலவர்! ஞானச்

சாரமுடை கலைஞர் போற்றும்

   சாதலிலாத் தமிழை ஏத்திப்

பாரமிலாச் சின்னக் கோலும்

   பாரகாவி யத்தைத் தீட்டும்

நேரமிதே! இதுசெய் பாட்டில்

   நேர்பிழைகள் பொறுக்க நன்றே!

இப்பொழுது  நானி யற்றும்

  இன்தமிழ்க் கதையோ மண்ணில்

எப்பொழுதோ நடந்த ஒற்றை

  எழில்கதையின் விரிவே காண்க

செப்பியுள்ள பேர்கள் ஊர்கள்

  சேர்த்துள்ள கதைமாந் தர்கள்

முப்பொழுதுங் கற்ப னைதான்

  முனைந்தயெனைப் பொறுக்க நன்றே!

எழுத வந்த கதை

(அறுசீர் விருத்தம்)

கதையொன்றைக் கவியாக்க எண்ணிநின்ற

   பொழுதொன்றில் கணமாய்ப் பாட்டில் 

விதவிதமாய்க் கதைசொல்லும் வித்தகராம்

   என்மாமன் வித்வான் பாக

வதரொருவர் எனைநோக்கி வளர்கின்ற

   இக்கதையின் வனப்பைச் சொல்லிப்

புதிதாக இதைப்பாட வேண்டுமெனப் 

   பணிக்கவிது பூத்த தன்றே!

இக்கதையைக் கேட்டதன்பின்  இன்பந்தான்

   நெஞ்சினுளே இருந்து பொங்கிச்

சக்கரையாய் இனித்துவிட நம்நாட்டில்

   நிலையாவும் சலிக்கும் வண்ணம்

பக்தியுடன் பக்கத்தில் என்தேவி

   பகவதியைப் படையாய்க் கொண்டே

அக்கறையோ டிதையெழுதத் தொடங்கிவிட்டேன்

   இதுகதையிஃ தமைந்த வாறே!

-தொடரும்

வடசொற் கிளவி வடவெழுத்து ஒரீஇ…

வடசொற் கிளவி    

     வடவெழுத்து ஒரீஇ…

    பைந்தமிழ்ச் செம்மல்

தமிழகழ்வன் சுப்பிரமணி

பகுதி 2 - மொழிமுதல் எழுத்துகள்

தமிழார்வலர்களுக்கு வணக்கம்!

சென்ற பகுதியில் மெய்ம்மயக்கம் பற்றிப் பார்த்தோம். இப்பகுதியில் மொழிமுதல் எழுத்துகளைப் பற்றிப் பார்ப்போம்.

ஒவ்வொரு சொல்லும் எந்தெந்த எழுத்தில் தொடங்கலாம் என்பதைப் பற்றிக் கூறும் பகுதியே மொழிமுதல் எழுத்துகளாம்.

தொல்காப்பியம் காட்டும் மொழிமுதல் எழுத்துகள்:

உயிரெழுத்துகள் பன்னிரண்டும் மொழிமுதலாகும்.

மெய்யெழுத்துகள் மொழிமுதலாகா.

உயிர்மெய்யெழுத்துகளில் மொழிமுதலாகும் எழுத்துகளின் பட்டியலைக் கீழே காண்போம்.

க - வரிசையில் 12 உயிர்மெய்யெழுத்துகள்

த - வரிசையில் 12 உயிர்மெய்யெழுத்துகள்

ந - வரிசையில் 12 உயிர்மெய்யெழுத்துகள்

ப - வரிசையில் 12 உயிர்மெய்யெழுத்துகள்

ம - வரிசையில் 12 உயிர்மெய்யெழுத்துகள்

ச - வரிசையில் ச, சை, சௌ ஆகிய மூன்று எழுத்துகளைத் தவிர மற்ற ஒன்பது எழுத்துகள்

வ - வரிசையில் வ, வா, வி, வீ, வெ, வே, வை, வௌ ஆகிய எட்டு எழுத்துகள்

ஞ - வரிசையில் ஞா, ஞெ, ஞொ ஆகிய மூன்று எழுத்துகள் 

ய - வரிசையில் யா என்னும் ஒரே எழுத்து

எந்த எழுத்தும் தன்னைக் குறிக்கும் இடத்து மொழிமுதல் ஆகி வரும்

நு - குற்றியலுகரமாகி மொழிமுதலில் வரும்

மேலே கூறப்பட்ட இலக்கண மரபிலிருந்து, வேறுபட்டுச் செய்யுளின்கண் திரிந்து முடிவனவும், இருவகை வழக்கின்கண்ணும் வழங்குமிடத்தான் மருவித் திரிவனவும் ஆகியவற்றை நல்லளவையாகிய ஆராய்ச்சியான் வழக்கு நடக்கும் இடத்தை உணர்ந்து, கூறப் பெற்ற இலக்கண நெறியோடு பொருந்த நடத்த வேண்டும் என்னும் தொல்காப்பியப் புறனடையை வழியாய்க் கொண்டு நன்னூலார் காலத்தில் சில மாற்றங்கள் எழுந்தன. அவையாவன:

ச - வரிசையில் மேலே குறிப்பிட்ட ஒன்பது எழுத்துகளோடு, ச, சை, சௌ ஆகியனவும் (பன்னிரண்டும்)

ய - வரிசையில் ‘யா’வுடன் ய, யு, யூ, யோ, யௌ ஆகியனவும்

ஞ - வரிசையில் ஞா, ஞெ, ஞொ ஆகிய மூன்றோடு 'ஞ'கரமும் மொழிமுதல் ஆகி வரும்.

ங - அ, இ, உ, எ, யா ஆகிய எழுத்துகளின் பின், மொழிமுதல் ஆகி வரும்.

இனி, அவற்றுக்கான எடுத்துக்காட்டுகள் சிலவற்றைக் காண்போம்.

உயிரெழுத்துகள்: அம்மா, ஆடு, இலை, ஈசல், உரல், ஊஞ்சல், எலி, ஏணி, ஐந்து, ஒளி, ஓடம், ஔவியம்

மெய்யெழுத்துகள்: எந்தச் சொல்லும் தனித்த மெய்யெழுத்துகளை மொழிமுதாலாகக் கொள்ளாது. அது வடமொழியிலும் பிறமொழிகளிலும் மட்டுமே வரும். எனவே "க்ருபா, த்ருதி, ப்ரபு, ம்ருணாளினி, வ்யாசா" - போன்ற வட சொற்கள் "கிருபா, திருதி, பிரபு, மிருணாளினி, வியாசர்" என எழுதப்பட வேண்டும்.

உயிர்மெய்யெழுத்துகள்:

க - கடை, காக்கை, கிளி, கீரி, குயில், கூட்டம், கெண்டை, கேழல், கை, கொட்டை, கோட்டம், கௌவை

த - தன்மை, தாழை, திண்மை, தீது, துன்பம், தூக்கம், தென்றல், தேக்கம், தை, தொண்டு, தோண்டு, தௌவை

ந - நங்கை, நாடு, நிலம், நீலம், நுகர்ச்சி, நூல், நெல், நேற்று, நை, நொய், நோய், நௌவி

ப - பட்டம், பாடம், பித்தன், பீடு, புகழ், பூதம், பெண்மை, பேறு, பை, பொன், போட்டி, பௌவம்

ம - மண், மான், மின், மீன், முரண், மூடன், மென்மை, மேன்மை, மை, மொழி, மோதிரம், மௌவல்

ச -  சருகு, சான்றோர், சிலை, சீற்றம், சுற்றம், சூழ்ச்சி, செற்றம், சேவல், சைகை, சொல், சோறு,  சௌரம்

வ - வண்டு, வான், விடு, வீடு, வெற்று, வேல், வையம், வௌ

ஞ - ஞமலி, ஞாண், ஞெகிழி, ஞொள்கிற்று

ய - யவனர், யாறு, யுகம், யூகி, யோகி, யௌவனம்

நு - நுந்தை

ங - அங்ஙனம், இங்ஙனம், உங்ஙனம், எங்ஙனம், யாங்ஙனம்

தன்னைக் குறிக்கும் இடத்து எல்லா உயிர்மெய்களும் மொழிமுதல் ஆகி வருதல் - ஙிகரம், டகரம், வுகரம், ரகரம், யீகாரம், வூகாரம், ஞைகாரம்

இவ்வாறு, மேலே குறித்த மொழிமுதல் எழுத்துகளைத் தவிர மற்ற எழுத்துகளில் தொடங்கும் எந்தச் சொல்லையும் ஆராய்ந்து ஏற்றவாறு பயன்படுத்த வேண்டும். எடுத்துக்காட்டாக, வடமொழியிலும் பிற மொழிகளிலும் பல்கிப் பெருகி வழங்கிவரும் பல சொற்கள் லகரம், ரகரம், டகரம் ஆகியவற்றையும் அவற்றின் வரிசை எழுத்துகளையும் மொழிமுதலாகக் கொண்டுள்ளன. அத்தகைய சொற்கள் தமிழுக்கு வரும்போது எப்படியெல்லாம் மாற்றிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதைப் பிறகு பார்க்கலாம்.

மொழிமுதல் எழுத்துகளைப் பற்றிப் பேசும்போது, ஔவையாரின் ஆத்திசூடியும், கொன்றை வேந்தனும் நமக்கு நினைவில் வரும்.                                                                   (தொடரும்)