'தமிழ்க்குதிர்' பைந்தமிழ்ச் சோலையின் இணைய மின்னிதழ்

Apr 14, 2020

நம்மைக் காப்போம்


பைந்தமிழ்ச் செம்மல்
நிர்மலா சிவராசசிங்கம்
  
ஒருபா ஒருபஃது - அறுசீர் விருத்தம்

இயற்கை மௌனம் காக்காமல்
    இயங்கிக் கொண்டே இருக்கிறது
தயக்கம் மனத்தில் எதுவுமின்றித்
    தாண்டிச் செல்லும் காலங்கள்
வியக்க வைக்கும் நிலைமைகளும்
    விடியல் நோக்கி எதிர்பார்க்கத்
துயரம் நீங்க ஊஞ்சல்கள்
    தூக்க மற்று விழித்திருக்கும்                      1

விழிகள் பார்க்கும் தகவல்கள்
    விரைவில் நீங்கி அகலுமன்றோ
தொழில்கள் இயக்கம் நின்றதென்று
    துயரம் வேண்டாம் மனத்தினிலே
சுழலும் உலகில் நவீனங்கள்
    தூய்மை கெடுத்துச் சென்றதினால்
தொழுவோம் இறைவன் திருவடிகள்
    துன்பம் நீங்கும் விரைவினிலே                   2

விரைவில் அடங்கும் கிருமியெல்லாம்
    வெறுமன் பேச்சு வேண்டாமே
திரையில் காணும் செய்திகளில்
    சிறிதும் உண்மை இல்லையன்றோ
துறையில் சிறந்த நிபுணர்கள்
    சுத்தம் காக்கச் சொல்கிறார்கள்
மறைந்து செல்லும் துன்பங்கள்
    மண்ணில் யாவும் அடங்கிடுமே                 3

அடங்கிச் செல்லும் எல்லாமே
    அகலும் அச்சம் மனத்தினிலே
இடர்கள் நிலைத்து நிற்பதில்லை
    எதுவும் கடந்து போகுமன்றோ
உடலில் எதிர்ப்புச் சக்தியினை
    உடனே சேர்க்கச் செயல்படுவோம்
தொடரும் நிலைகள் மாற்றமுறும்
    தொல்லை நீங்கும் உலகினிலே                 4            

உலகில் எல்லாம் நன்மைக்கே
    உழன்று மடியும் விரைவினிலே
கலங்கித் தவித்தே உள்ளத்தில்
    காயப் படுத்த வேண்டாமே
நிலவும் ஒருநாள் மறையுமன்றோ
    நெஞ்சில் கலக்கம் கொள்ளாதே
புலரும் பொழுதில் நன்மையெலாம்
    புதுமை காட்டி வருமன்றோ                                      5

வருமுன் காப்போம் நாமெல்லாம்
    வாடித் தளர்ந்து நிற்காமல்
அருகிப் போகும் தொற்றுநோய்கள்
    அச்சம் வேண்டாம் உள்ளத்தில்
மருகி மறைந்த நோயெல்லாம்
    மண்ணில் மடிந்து சென்றதல்லோ
திருப்பம் வாழ்வில் வருமன்றோ
    தீமை என்றும் நிலைப்பதில்லை                               6

நிலையாய்க் கிருமி நிற்பதில்லை
    நிறுத்த வைப்பர் மருத்துவர்கள்
கலையும் கலக்கம் விரைவினிலே
    கனலும் தணியும் ஒருநாளில்
அலைகள் கரையில் நிற்பதில்லை
    அனைத்தும் அடங்கிப் போகுமன்றோ
சிலையாய் நின்று கலங்காமல்
    தெய்வத் துணையை நம்புவோமே                           7

ஏக்கம் மனத்தில் வேண்டாமே
    எதிலும் தூய்மை காப்போமே
தாக்கும் கிருமி மாண்டுவிடும்
    தனித்து வாழப் பழகிவிடு
தூக்க மின்றிப் போராடும்
    தூணாய் நிற்கும் மருத்துவர்கள்
காக்கும் கரங்கள் அவர்களன்றோ
    கனிவு பொங்க வாழ்த்துவோமே                              8

ஏழை பசியில் வாடுகின்றார்
    எங்கும் அமைதி நிலவுகையில்
சாழை யின்றித் தெருவினிலே
    சாய்ந்து மடிந்து போகின்றார்
நாழி விரைந்து செல்கிறது
    நலிந்து மெலிந்து மாள்கின்றார்
கீழே விழாமல் காப்பாற்றிக்
    கிடைக்கும் உணவைப் பகிர்ந்திடுங்கள்                 9

பகிர்ந்தே உண்போம் என்றென்றும்
    படரும் நோய்கள் வீழ்த்தாது
நெகிழ்ந்து வணங்கி மகிழ்வார்கள்
    நெஞ்சம் அமைதி கொள்ளுமன்றோ
விகிர்த மின்றி உதவிசெய்தால்
    வினைகள் மறையும் அவனியிலே
இகழ்தல் இல்லா வாழ்வினிலே

பாட்டி வைத்தியம்

மணிமாறன் கதிரேசன்

பட்டயக் கணக்காளர்
(Chartered Accountant)

தனக்கு முதல் குழந்தை பிறந்து ஆறு மாதம் முடிந்த நிலையில் தன்னுடைய மனைவி மற்றும் குழந்தையை அவனுடைய சொந்த ஊரான பரமக்குடியிலிருந்து தான் வேலை செய்யும் ஊரான சென்னைக்குக் கூட்டிச் செல்ல வந்திருந்தான். அவனுக்குள் ஏகப்பட்ட மகிழ்ச்சி. தன்னுடைய குழந்தையுடன் நேரங்களைக் கழிப்பது பற்றிக் கற்பனை வளர்த்துக் கொண்டவனுக்கு இதோ இந்நாள் ஒரு பொன்னாள் போலத் தோன்றியது. தன் மனைவி மற்றும் குழந்தையைக் கூட்டிச் செல்வதற்கான அனைத்து வசதிகளையும் முன்னேற்பாடு செய்திருந்தான்.

அவனுடைய கனவு பலித்தது. அவன் அவனுடைய குடும்பத்தோடு சென்னையில் வசிக்கும் வீட்டிற்குக் காலையில் வந்து சேர்ந்தான். வீட்டிற்குத் தன் குழந்தையைக் கூட்டி வருகின்றோம் என்பதனால் அவனுடைய வீடு முழுவதும் வேலையாட்கள் வைத்துச் சுத்தம் செய்யப்பட்டிருந்தது. சாதாரணமாக வீட்டைக் கழுவி மட்டும் விடவில்லை. முழுவீட்டையும் அங்கிருந்து அத்துணைப் பொருட்களையும் துடைத்துத் துப்பரவு பணி மேற்கொண்டதைக் கண்டு அவனுடைய மனைவி ஆச்சரியம் கொண்டாள். அவன் மனைவி, “நானும் ஊரிலிருந்து வரும்போதல்லாம் செய்யாத இந்த தூய்மைப்பணி இப்பொழுது மட்டும் எதற்காக?” எனச் சிறு கோபத்துடன் பேச்சை முடித்துக் கொண்டாள்.  அதற்கோ அவன் “அட  பைத்தியமே இந்தத் தூய்மைப் பணி நமக்காக இல்லை, நம் குழந்தைக்காக, நாம் இருந்தவரை ஏதும் பிரச்சினை இல்லை. இருப்பினும் தன் குழந்தைக்கு இச்சூழலில் பழகுவது கடினம்தான். ஆகையால்தான்” என்றான். அவளும் சமதானம் ஆனது போன்று முனங்கிக் கொண்டே தன் வேலையைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள். அவனோ தன்னை மறந்தவாறு தன் குழந்தையிடம் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான். அவனுடைய குழந்தையைக் காண அவனுடைய நண்பர்கள் வீட்டிற்கு வந்த வண்ணம் இருந்தார்கள். அவனோ தன் நண்பர்களிடமும் தன் குழந்தையிடமும் மாறி மாறி நேரத்தைக் கழிப்பதைக் கண்டவள், சிறிது சத்தமாக “என்னங்க, இப்பொழுது மணி ஒன்பதரை ஆச்சு, நீங்க இன்னும் குளிக்கலை, உங்களுக்கு இன்னும் நேரம் போவது தெரியவில்லையா? அலுவலகத்திற்கு போகனுமே” யென்றாள். அதைக் கேட்டவன், தான் இன்றும் அலுவலகத்திற்கு விடுமுறை எடுத்ததாகக் குறைந்த சத்தத்தில் அவளுக்குக் கேட்காதவாறே தன் வாய்க்குள் முனங்கிக் கொண்டிருக்கையில், அவனின் மனைவி  ‘என்ன சொல்கிறார்’ என்று கேட்டவாறே  அவனின் பக்கம் வந்து நின்றுகொண்டு அவனின் நோக்கத்தை அறிந்து கொண்டாள். இருப்பினும் அவனோ அலுவலகத்திற்குப் போனால் வீடு வர நேரமாகும் ஆகவே இன்றொரு நாளும் விடுமுறை எடுத்ததாகக் கூறினான். அவளும் தன் கணவனின் ஆசையைக் கண்டு மெச்சிச் சிறு புன்னகையுடன் அவனை மோகப் பார்வையிட்டு அடுப்பாங்கறை சென்றாள்.

தான் தன் குழந்தையைக் கூட்டி வருவதை முன்கூட்டியே தன் நண்பர்களிடமும், அக்கம் பக்கத்தில் வசிப்பவர்களிடமும் சொன்னதால் அவனுடைய குழந்தையைப் பார்க்க ஒருவர் பின் ஒருவராக வந்துகொண்டிருந்தார்கள். அவனுடைய குழந்தையை அவனது நண்பர்கள் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு கொஞ்ச ஆரம்பித்தார்கள். அக்குழந்தை அவனைப் போலவே இருப்பதாய்ச் சொல்லச் சொல்ல, அவனுக்குள் ஒரு மிகப்பெரிய பேரானந்தம் பரவியது. அவனுக்குள்ளே அப்படியொரு இன்பம் அவன் வாழ்நாளில் பார்த்திராததொரு இன்பம் என்றே சொல்லலாம். இப்படியே அவனுடைய நேரம் கடந்தது. அவனுக்குக் காலை உணவு, மதிய உணவு இவையெல்லாம் இருந்தும் எடுபடவில்லை. காரணம் மகிழ்ச்சியின் உச்சம். இவ்வாறே அன்று மாலை நேரம் வந்தது.

சரியாக ஆறு மணியளவில் அவனுடைய குழந்தை அழ ஆரம்பித்தது. அவன் மனைவியும் தன் குழந்தை வழக்கம் போல பசிக்குத்தான் அழுகிறது என்று எண்ணி குழந்தைக்குத் தாய்ப்பால் கொடுத்துப் பசியாற்றிவிட்டு வந்து மீண்டும் அவனிடம் குழந்தையைக் கொடுத்துவிட்டுஉட்கார்ந்திருந்தாள். ஆனாலும் குழந்தை அழுகையை விட்டபாடில்லை. அவனுக்கும் அவனது மனைவிக்கும் ‘ஏன் இப்படி அழுகிறான்’ என்பது புரியவில்லை. இதைப் பார்த்த அவனுடைய நண்பனின் மனைவி ஒருவேளை குழந்தைக்கு வயிற்றுவலியாகக்கூட இருக்கலாம் என்றாள். ஆகவே அதற்கான மருந்தைக் கொடுங்கள் என்று அறிவுரை சொல்லிவிட்டு வீட்டிலிருந்து நகர்ந்தார்கள்.  உடனே அவனோ தன் மனைவியை அழைத்து வயிற்றுவலிக்கு மருந்து கொண்டு வந்ததை ஞாபகப் படுத்தினான். ஆனால் அவனுடைய மனைவியோ ‘சிறிதுநேரம் பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்’ என்றாள். அதே நேரத்தில் அவனது குழந்தையும் அழுகையை விட்டதாக தெரியவில்லை. இவனுக்கோ ஒருவித பயம் வந்துவிட்டது.

அவன் தன் மனைவியை அழைத்தான், வயிற்றுவலி மருந்தைக் கொடுக்குமாறு அறிவுறுத்தினான். அவளும் அதற்கேற்றவாறு மருந்தைச் சரியாக ஏழு மணியளவில் கொடுத்தாள். குழந்தையும் வயிற்று வலி மருந்தைச் சாப்பிட்ட அடுத்த அரை மணி நேரத்தில் தூங்கிவிட்டது. இதைப் பார்த்ததும் அவனுக்கும் அவளுக்கும் ஒருவகையில் நிம்மதி அடைந்தாலும், குழந்தையின் பக்கத்திலேயே குழந்தையை நோட்டமிட்டுக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான். தூங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தை சில மணித்துளிகளில் மீண்டும் அழத் தொடங்கியது. இருப்பினும் தூக்கத்திலிருந்து மீளவில்லை. இவ்வாறிருக்க, இவனுக்கும் ஒன்றும் புரியவில்லை. செய்வதறியாது அவனுடைய மனைவியை அழைத்து இவ்வாறு என்றாவது செய்திருக்கிறானா என்று வினவினான். அவளுக்கும் இது புதியதாகவும் மேலும் புதிராகவும் இருந்தது. இதைப் பார்த்த அவனுக்குள் ஒருவித பயம்.

அவனுடைய அம்மா அவனிடம் சொன்னது ஞாபகம் வந்தது. அவனுடைய அம்மா, “இன்னும் ஆறுமாத காலம் நம் வீட்டில் இருக்கட்டும், பிறகு நானே கூட்டிவந்து விடுகிறேன். உங்களுக்கு அங்கே உதவவோ அல்லது குழந்தையைக் கவனிக்கவோ பெரியவர்கள் இருக்க வேண்டும். என்னால் தற்பொழுது வந்து இருக்க முடியாது. ஆகவே சிறிது காலம் பொறுத்துப் போ” என்ற அறிவுரை அவனைத் தட்டியெழுப்பியது. அவனுக்கு இதுவே முதல் குழந்தை. மேலும், அவள் மனைவிக்கும் அக்காள் தங்கை குழந்தைகளை வளர்த்த அனுபவம் இல்லை. காரணம் இவள் ஒருவளே அவள் வீட்டின் வாரிசு.  இவற்றையெல்லாம் தாண்டி, அம்மாவை ஒருவகையில் சமாதானப்படுத்தி, அவர்களைச் சென்னைக்கு அழைத்து வந்தான். அழைத்து வந்த முதல் நாளே இவ்வாறு நடப்பதால் அவனுக்குள் மேலும் மேலும் மிகப்பெரிய பயத்தை உண்டு பண்ணியது. இவ்வாறு நடந்தது என்பதை அவன் அம்மாவிடம் சொல்வதற்குத் தயங்கி நின்றான். இருப்பினும் வேறு வழயில்லாமல் நடந்தவற்றைத் தன் தாயிடம் கூறுவதற்காகத் தன்னுடைய தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டான்.

அம்மாவின் தொலைப்பேசி எண்ணுக்கு அழைத்துத் தன் அம்மாவிடம் நடந்ததைக் கூறினான். தன் அம்மா, ‘பயணப்பட்டு வந்ததால் குழந்தைக்கு உடல்வலியாக இருக்கலாம் எனவும், அதைப்பற்றிக் கவலை வேண்டாம் எனக் கூறித் தொலைப்பேசியைத் தன் மருமகளிடம் கொடுக்கச் சொன்னாள். இவனும் ஒருவிதக் கலக்கத்துடனும், குற்றம் புரிந்துவிட்டோமோ என்ற மன உளைச்சலிலும் மேலும் தன் கேள்விக்கு விடை கிடைக்காதவனுமாய்த் தொலைப்பேசியைத் தன் மனைவியிடம் கொடுத்தான்.

அவன் மனைவி தொலைப்பேசியை வாங்கியவுடன், அவனுடைய தாய் சில கேள்விகளைக் கேட்க ஆரம்பித்தாள். ‘குழந்தை சரியாகப் பால்குடித்தானா, மலம் சரியாகக் கழித்தானா, சிறுநீர் சரியாகக் கழித்தானா?’ இப்படியாகச் சில கேள்விகளுக்குப் பதிலும் சொன்னாள். மேலும் ‘குழந்தையை மற்றவர்கள் தூக்கினார்களா’ என்றாள் அவள் அம்மா. அவளும் அவருடைய நண்பர்கள் வந்ததாகவும், அவர்கள் குழந்தையைத் தூக்கிவைத்து விளையாடியதாகவும் சொன்னாள். அதன்பின் அவனுடைய அம்மா, “குழந்தையைத் தூக்கினால் அழுகிறானா, இல்லை… படுத்திருக்கும் போதே அழுகிறானா?” என்றாள். அவளும் தன் குழந்தை தூக்கத்திலிருக்கும்போதே அழுகிறான் எனவும் இருப்பினும் தூக்கத்திலிருந்து விலகவில்லை என்றும் கூறினாள். இதைக் கேட்டதும் அவளுடைய அம்மா ‘குழந்தைக்குக் கழுத்தில் உரை (சுளுக்கு) விழுந்திருக்கிறது’ என்று கூறினாள். ‘குழந்தையைத் தூக்கத் தெரியாதவர்கள் தூக்கினால் இப்படி நடக்க வாய்ப்புண்டு’ என்றும் சொன்னாள். ஆகவே குழந்தையைத் தூக்கத் தெரியாதவர்களிடம் தூக்கச் சொல்ல வேண்டாமென்றும் அறிவுரை கூறினாள். மேலும் யாரேனும் வயதானவர்கள் இருந்தால் அவர்களிடம் கூட்டிச் சென்று உரை (சுளுக்கு) எடுக்குமாறு கூறினாள்.

அவனுக்கோ பல நிமிடங்களாக அவர்களின் உரையாடல் தொடர்ந்ததால் என்ன ஏதென்று தெரியாமல் மனத்தளவில் பலவிதக் கேள்விகளுடன் தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டு பதிலும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். தன் மனைவி தொலைப்பேசியைத் துண்டித்தவுடன் சிறிதும் தாமதிக்காமல், ‘என்ன சொன்னார்கள்?’ என்று வினவினான். அவளும் தன் மாமியார் சொன்னதைச் சொல்லித் தன் கணவரிடம், “இங்கு யாரேனும் வயதானவர்கள் இருக்கிறார்களா?” என்று வினவினாள்.

அவனுக்கு உடனே ஞாபகம் வந்தது. அவன் அவனது நண்பனுக்குத் தொலைப்பேசியில் அழைத்து, “நண்பா! உன் வீட்டில் உன்னுடைய பாட்டி இருக்கிறார்களா?” என்றான். அதற்கு மறுமுனையில் அவன் “இல்லையடா, ஏன் தீடிரென என் பாட்டியைப் பற்றிக் கேட்கிறாய்?” என்றதும், அவன் நண்பன் “எனக்குத் தெரிந்து, நாங்கள் இதுவரை மருத்துவ மனைக்குக் கூட்டிச் சென்றே பார்த்திருக்கிறோம், மாறாக, என் பாட்டியும் இது பற்றிச் சொன்னதில்லை, நானும் கேள்விப்பட்டதில்லை” என்றான். எனக்குத் தெரிந்து நீ உடனடியாக மருத்துவமனைக்குக் கூட்டிச் செல் என்று சொன்னதோடு மட்டுமில்லாமல் குழந்தைகளுக்கான மருத்துவமனை எங்கு உள்ளது என்றும் சொன்னான்.

அவனும் அவன் மனைவியும் தன் குழந்தையை மருத்துவமனைக்கு கூட்டிச் சென்றனர். மருத்துவ மனையில் நல்ல கூட்டம். மருத்துவரை உடனடியாகப் பார்க்க வேண்டுமெனவும் தன் குழந்தை அழுதுகொண்டே இருக்கிறதென்றும் செவிலியரிடம் கெஞ்சிக் கூத்தாடி உடனே மருத்துவரைப் பார்ப்பதற்கு வழி செய்தான்.

தன் குழந்தையை மருத்துவரிடம் காட்டினர். அவர் இரண்டு மூன்று கேள்விகள் கேட்டுவிட்டுப் பிறகு மூன்று விதமான மருந்துகள் எழுதிக் கொடுத்து விட்டு, “மூன்று நாட்கள் கழித்து வாருங்கள், அதுவரை இந்த மருந்தைத் தொடர்ந்து எழுதியபடித் தவறாமல் கொடுங்கள் என்றார். தன் குழந்தைக்கு என்னவென்று கேட்பதற்குள்ளாகவே அவர் மற்றொருவரை அழைத்துவிட்டார். ஆக, அவனுக்கு மருத்துவரிடமும் விடை கிடைக்கவில்லை. அவன் குழந்தைக்கு அம்மருந்தைக் கொடுத்தான், கொடுத்த சிறிது நேரத்தில் அக்குழந்தை தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தது. அக்குழந்தையின் வலியை மறைக்கும் வண்ணம் அம்மருந்து இருந்ததாகவே கருதினான்.

இவற்றையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு அவனுக்கு அவனுடைய பாட்டியின் ஞாபகம் வந்தது. ஆமாம்… அவனுடைய பாட்டி கைவைத்தியத்தில் தேர்ந்தவள். அவன் ஊரில் எந்தக் குழந்தைக்கு உரை விழுந்தாலும் அவன் பாட்டியிடம் கூட்டிச் செல்வார்கள். அவனது பாட்டியோ சற்றும் தாமதிக்காமல் அக்குழந்தையை வாங்கி உடனே வைத்தியம் பார்த்துவிடுவாள். ஆமாம்… எனக்குத் தெரிந்து எந்தக் குழந்தைக்கும் சுளுக்கை எடுக்காமல் கொடுத்ததில்லை அவனுடைய பாட்டி.

அவன் பாட்டியிடம் வரும் குழந்தைக்கு வைத்தியம் பார்ப்பதற்கு முன்னர், குழந்தையைக் கொண்டு வந்தவர்களிடம் 1 ரூபாய் அல்லது 5 ரூபாய் காணிக்கை வாங்கி அந்த காணிக்கையைக் குல தெய்வமான பாகம்பிரியாளை வேண்டி முடிந்து வைத்துவிடுவாள். அப்படி வாங்கும் எல்லாக் காணிக்கையும் அக்கோவிலுக்கே சேரும். மாறாக, அதை எடுத்துச் செலவிடமாட்டாள். மேலும் பார்க்கும் வைத்தியத்திற்கும் பணம் வாங்க மாட்டாள்.

தன் குல தெய்வத்திற்குக் காணிக்கை முடிந்ததும், தன் வைத்தியத்தைத் தொடங்குவாள். தொடங்கியதிலிருந்து அவ்வைத்தியம் முடியும்வரை அவள் வாயிலிருந்து பாகம்பிரியாளின் நாம வழிபாடு வந்து கொண்டேயிருக்கும். முதலில் அக்குழந்தையைச் சொளகில் (முறத்தில்) போட்டு இந்தப் பக்கம், அந்தப் பக்கமெனப் பக்குவமாக உருட்டியெடுப்பாள். அந்தச் சொளகில் குழந்தையை உருட்டும்பொழுது அக்குழந்தையின் அழுகை மிக வேகமாக இருக்கும். இருப்பினும் சிறிதும் அதைச் சட்டைசெய்யாமல் வைத்தியத்தில் முழுகவனத்தையும் வைத்திருப்பாள்.

இவ்வாறாகச் சொளகில் உருட்டப்பட்ட குழுந்தை சிறிது நேரத்தில் தன் அழுகையை விட்டுவிட்டுத் தொட்டிலில் ஆட்டியது போல உறங்குவதற்குத் தயாராகும். அதற்கடுத்தபடியாகக் குழந்தையின் இரு கால்களை மட்டும் பிடித்துக் குழந்தையைத் தலைகீழாகத் தன் கையின் மூலமாகத் தொங்கவிட்டு அவளது வைத்தியத்தை ஆரம்பிப்பாள். அப்படிச் செய்தவுடன் அக்குழந்தை தன் வாயை முன்பைவிட மிக அதிகமாக திறந்து கூச்சலிடும். இப்படியாக ஒரு மூன்று தடவை செய்து அக்குழந்தையின் உரையை நீக்கிவிடுவாள் அவன் பாட்டி. இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது பெருமையாகவும் அதே சமயம் பயமாகவும் இருக்கும்.

‘இப்படிப்பட்ட பல கைவைத்தியங்களை நாம் யாரும் கற்றுக் கொள்ளவில்லை. என் அம்மா சிறிதளவு கற்றுக் கொண்டாலும் முழுவதுமாக கற்றுக் கொள்ளவில்லை. இன்று என் பாட்டியிடம் கற்றுக் கொண்டவர்களில் சிலர் இன்றளவும் இவ்வைத்தியத்தைச் செய்தாலும் தன் குடும்பத்தில் ஒருவர்கூட இப்படிப்பட்ட கைவைத்தியத்தை கற்றுக் கொள்ளவில்லை’ என்ற ஏக்கம் அவனிடம் தோன்றியது. ‘அவ்வாறு கற்றுத் தேர்ந்திருந்தால் இன்று நானே என் குழந்தைக்கு இச்சுளுக்கை எடுத்திருப்பேன். மாறாக, நானும் மருத்துவரை அணுகி மருந்து கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்’ என்று வருத்தப்பட்டான். இன்றைய சூழ்நிலையில் அவன் பாட்டியிருந்திருந்தால் கண்டிப்பாக அவ் வைத்தியக் கூறுகளைக் கற்றுத் தெரிந்திருப்பான். ஆனால் அது சாத்தியமற்றது. ஏனெனில் அவன் பாட்டி கடந்த இரண்டு மாதங்கள் முன்பே காலமானார். தன் பாட்டியை நினைவலையில் அசை போட்டுக்கொண்டே அவனுடைய குழந்தையின் அருகிலேயே அவனையும் அறியாமல் தூங்கினான்.

இன்றைய சூழ்நிலையில் நாம் நம் பாரம்பரியத்தை மறந்துவிட்டோம். மாறாக, பயத்திற்கே நம்மை விலைபேசி விற்றுவிட்டோம். நமது பாரம்பரிய வைத்தியமான கைவைத்தியம், சித்த மருத்துவம் எல்லாம் நம்மை விட்டே நீங்கிவிட்டது. எதற்கும் நாம் மருத்துவரை அணுகி அவர் தரும் மருந்தைச் சாப்பிடப் பழகிக் கொண்டோம். நம் பாரம்பரியத்தின் பழமொழியான உணவே மருந்தை மறந்து மருந்தையே உணவாக உட்கொள்ளும் நிலைமை வந்துவிட்டது.  

பாட்டியின் கைவைத்தியம் நம் பாரதத்திற்கு தேவை. இதுவே சத்தியம்.    

நடுப்பக்க நயம் - கம்பனைப் போலொரு... பகுதி 1


மரபு மாமணி பாவலர் மா.வரதராசன்

முகநூலில் அண்மையில் ஒரு கீழ்மகன் "கம்பனின் மொத்தக் கவிதையும் கம்பன் எழுதியதில்லை என்றும், தம்மிடம் பயின்ற மாணாக்கரை எழுதச் சொல்லித் தொகுத்தவை" என்றும் தன்னை ஒரு மாமேதையாக நினைத்துக்கொண்டு ஆணவத் துடன் கூறினான். அந்த முட்டாள் தானொரு முழுமூடன் என்பதை மறந்தான்.
இன்னும் சிலரும் கம்பரின் புகழையும், கவிதைத் திறனையும் கொச்சைப்படுத்தியும், கீழ்த் தரமாகவும் வசைபாடி வருவதைக் கண்ணுற்றதால் இந்தக் கட்டுரை எழுவதாயிற்று.
இக்கட்டுரையின் மூலம் அவர்களின் வசவுகளை நீர்க்கச் செய்தும், தலைகுனியச் செய்தும் கம்பரின் புகழை நிலைத்ததாய் நிறுவுவதுமே இக்கட்டுரையின் நோக்கம்
* * *
கம்பனைப் போலொரு... (1)

'கல்வியிற் பெரியவன் கம்பன்' என்று போகிற போக்கில் சொல்லிவிடவில்லை நம் முன்னோர்.
வெல்லத்தை விடவா சீனி நன்மை தரக்கூடியது?
மிளகை விடவா மிளகாய் நன்மை தரக்கூடியது?
எல்லாவற்றையும் உய்த்துணர்ந்து, ஆய்ந்துணர்ந்து சொன்னவர்களின் கூற்றை நாம் மறுத்துப் புறம் தள்ளுவதில்லை. ஏனெனில் அவர்தம் கூற்றில் துய்ப்பு கரணியமாக இருந்தது. அந்தத் துய்ப்பே அவர்களை அவ்வாறு சொல்ல வைத்தது.
அவ்விதமே கல்வியில் பெரியவன் கம்பன் என்றதும் கம்பனை ஆழமாகத் துய்த்ததால் அவர்கள் அப்படிச் சொன்னார்கள்.
கம்பனை ஒதுக்கிவிட்டுக் கவிதையைத் துய்த்தலென்பது குழம்பை நீக்கிவிட்டு வெற்றுச் சோற்றைத் தின்பது போலாகும்.
கம்பன் ஒரு கவிதைச்சோலை. அதில் பல்வேறு மணம்வீசும் சந்தங்களைக் காணவியலும்.
கம்பன் ஒரு கவியருவி... அதில் பல்வேறு வகையான யாப்புநதிகள் வந்து கலந்திருக்கும்.
கம்பன் ஒரு கவியாலை... அதில் பல்வேறு சுவைமிக்க கனிகளின் சாற்றினை அள்ளிப் பருகவியலும்.
கம்பன் ஒரு கவித்தேர்... கட்டுப்பாடான இலக்கண வரம்புகளுக்குட்பட்டு அதில் பயணிக்கலாம்.
கம்பன் ஒரு பழத்தோட்டம்... முக்கனி மட்டுமன்றித் தேனிலூறிய செந்தமிழ்க் கனிக்கூட்டங்களைப் பறித்துத் துய்க்கலாம்.
எதுகைக்கும் மோனைக்கும் இடர்படாத சொல்லாட்சியும், புதிய புதிய சொல்லீட்டமும் மிளிரும் காவியச் சுவையில் கட்டுப்படுத்த வியலாத கவிச்சக்ரவர்த்தியவர்.
எத்தனை யெத்தனை யாப்புகள். . எத்தனை யெத்தனை சந்தங்கள்... எத்தனை யெத்தனை சொல்லோவியங்கள்...
அறிவியல், ஆன்மீகம், அரசியல், வரலாறு, சமூகம், பண்பாடு, குடும்பப் பண்புநலன்கள், பொதுமை, புதுமை.... இன்னும்... இன்னும்...
சொல்லிக்கொண்டே போகலாம் கம்பரின் ஆளுமையை.
தமிழென்றால் இனிமையென்பது கம்பன் காவியத்தால் அறியப்படும்.
தமிழென்றால் அமிழ்தமென்பது கம்பன் சொல்லோட்டத்திலும், உவமையாட்சியிலும் பெறப்படும்.
தமிழென்றால் இளமையென்பது கம்பனது எழுத்தாளுமையாற் பெறப்படும்.
தமிழென்றால் முதுமையென்பது கம்பனின் காவியப் போக்கினால் பெறப்படும்.
தமிழென்றால் உணர்வென்பது கம்பனின் கவிதைச் சுவையால் பெறப்படும்.
இவற்றையெல்லாம் அறியாமலா முண்டாசுகாரன் சொன்னான்.?
"யாமறிந்த புலவரிலே கம்பனைப்போல் வள்ளுவன்போல் 
இளங்கோ வைப்போல் 
யாங்கணுமே யாம்கண்டதில்லை...." என்று.!
"பத்தா யிரம்கவிதை முத்தாக அள்ளிவைத்த
சத்தான கம்பனுக்கு ஈடு - இன்னும்
வித்தாக வில்லையென்று பாடு"

என்று மகுடம் சூட்டும் கவியரசரின் வாழ்த்தைப் புறந்தள்ளிவிட முடியுமா?
"எண்ணியெண்ணித் திட்டமிட்டு எழுதி னானோ?
எண்ணாமல் எங்கிருந்து கொட்டி னானோ?"
என்ற நாமக்கல்லாரின் வியப்பை மறுக்கத்தான் முடியுமா?
இவ்வாறாக நந்தமிழ் நாட்டோர் நனிமிகக் கொண்டாடி மகிழும் கம்பனின் கவிச்சுவையை அறிய மாட்டாமலும், அவருடைய புகழிற்குக் காரணமான கவிதையை விடுத்து அவர் எடுத்துக் கொண்ட கருவை மையப்படுத்தி அவரைக் கொச்சைப்படுத்துவதும் இற்றைநாள் வழக்க மாகிப் போனது.
நுளம்பின் ஒளியையே ஒளியென்றெண்ணி மருளும் மடயர் தம் சிற்றறிவால் வானிலாவின் ஒளியைத் துய்க்கவா முடியும்.?
கல்லில் செதுக்கிய காரிகையின் மார்பைக் காமத்துடன் பார்க்கும் கயவர்க்குக் கலையின் மாட்சியா தெரியப்போகிறது.?
தாயை அன்புடன் அரவணைக்கும் பாசத்தைத் தாரத்தின் அணைப்போ டிணைத்துப் பார்க்கும் கயவர்தம் அறியாமையே இது.
.... வளரும்...

ஆசுகவி விருந்து

விருந்துபடைத்தோர்:
இரட்டை இலக்கப் பாக்கள்:
    பைந்தமிழ்ப்பாமணி நியாஸ் மரைக்காயர்
ஒற்றை இலக்கப் பாக்கள்:
    பைந்தமிழ்ச்சுடர் ஃபக்ருதின் இப்னு அம்துன்

இறைமைப் பாடல்கள்
குறள் வெண்பா - அந்தாதி

மரபு மாமணி பாவலர் மா.வரதராசன்:
அரும்பொருள் கூறும் புலவோரின் நெஞ்சில்
ஒருவனே நீநின்று கா                                     (1)

பைந்தமிழ்ப்பாமணி நியாஸ் மரைக்காயர்:
காக்கும் இறைவா கனிவை அருள்வாய்இப்
பார்க்கும் அமைதி அளி                                  (2)

பைந்தமிழ்ச்சுடர் ஃபக்ருதின் இப்னு அம்துன்:
அளிப்பாய் உணர்வெல்லாம் ஆக்கப் பயனாய்க்
களிக்குமொரு வாழ்வெனக் கொண்டு         (3)

வாழ்வெனக் கொள்வோம் மறையை இனியென்றும்
வீழ்ந்திட மாட்டோம் விதி                               (4)

விதித்தொரு வாழ்வும் விளங்கிச் செழிக்கத்
துதித்திடு தூயவன் தாள்                                (5)

தாள்பணிந்(து) உன்னைத் தவத்தில் வணங்குவோம்
வீழ்ந்திடா வெற்றி வழி                                   (6)

வழியெங்கும் பேரருள் வேண்டும் இறைவா
செழித்திடும் வாழ்வினைச் செய்                  (7)

செய்யும் தொழுகை சிறந்த தருமமும்
உய்யும் வழியாம் உயர்வு                               (8)

உயர்ந்தோனும் நீயே உவந்தோம் இறையே
துயரமெலாம் தூக்கி எறி                                (9)

எறியும் பகையும் எதிர்க்கும் வகையும்
அறமதன் முன்னால் அழிவு                            (10)

அழியா திருப்போன் அவனே இறையாம்
வழிகாட்ட ஓங்கும் உலகு                               (11)

உலகின் வளமும் உவப்பும் மறையும்
இலகாம் இறைமைக்(கு) இனிப்பு                  (12)

இனிப்பாய் உலகம் இருப்பதற்(கு) என்றும்
நினைவினில் வேண்டும் அவன்                    (13)

அவனை வணங்கி அடியோய் இனிதாய்
உவமை இலாதானைக் காண்                       (14)

காண்போம் பலப்பல காட்சிகள் சாட்சிகள்
ஆன்மிகம் சொல்லும் அறம்                           (15)

அறம்போற்றும் யாவும் அகிலத்தில் வெல்லும்
இறைபோற்றல் என்றும் இனிது                    (16)

இனிதாகும் எல்லாம் இறைபோற்றி நன்மை
புனிதமென்று கொள்கையில் பார்               (17)

பார்வைக்கும் எட்டாப் பரம்பொருளே நின்னருளால்
சோர்வுகள் நீங்கநின் சொல்                          (18)

சொல்லில் பொருள்வைத்த சூட்சுமம் கொண்டானை
அல்லும் பகலும் வணங்கு                              (19)

வணங்கும் இறையே மணக்கும் சுவனம்
எனக்கும் தருவாய் இணைத்து                      (20)

இணைத்தவன் ஓரிறை இன்பத் தமிழில்
பிணைத்ததும் பேறாம் எமக்கு                      (21)

எனக்கும் அருள்வாய் இதயம் நிறைப்பாய்
வணங்கும்நல் வாய்ப்பை அருள்                  (22)

அருளெல்லாம் கொண்டுமிக அன்புடன் என்றும்
பொருள்வளமும் கேட்போம் பணிந்து          (23)

பணிந்து தொழுதால் படைத்தோன் அருள்வான்
இனிக்கும் செயலாம் இது                              (24)

இதுபோன்ற அத்தாட்சி ஏராளம் உண்டு
விதியெல்லாம் ஆய்ந்து விளங்கு                  (25)

விளங்கும் மறையும் விளையும் செயலும்
ஒளியெனவே கொள்வோம் உயர்ந்து           (26)

உயர்ந்தோன் அவனொருவன் வேண்டி இருப்போம்
அயர்வின்றி ஈவான் அருள்                             (27)

அருள்யாவும் உன்னிடம் அங்கிங்கே உன்னிடம்
உன்னருளால் நான்துணிந்தேன் இன்று       (28)

இன்றைக்கும் என்றைக்கும் ஏற்புடன் பேரிறைவா
நன்மைக்கே என்வாழ்வை நாடு                    (29)

நாடும் நலம்யாவும் நன்மை பலபலவும்
தேடும் அடிமை இவன்                                    (30)

இவருவர் என்பார் இறையடிமை இங்கே
அவனே தலைவன் அறி                                  (31)

அறிதல் அறிந்தோர் இறைஅறிந்தோர் நன்றாய்
மறையறிந்தோர் மண்ணில் மதித்து            (32)

மதிப்பும் இறைக்கென்றால் மானுடம் போற்றல்
நதிபோல நாளும் நடப்பு                                 (33)

நடப்பில் குணத்தில் நயமாய் அருள்வாய்
திடமாய்த் தருவாய் சுடர்                               (34)

சுடரும் கதிரும் சுகமொளிரச் செய்வோன்
திடமாய் இறையென்று தீர்ப்பு                       (35)

தீர்ப்பின் அதிபதியே சீர்மை வழங்கிடுவாய்
ஈர்க்கும் வழியருள்வாய் இன்று                     (36)

இன்றும் பிறகும் இயல்புறச் செய்திடும்
நன்மை உரைத்திடு நன்கு                             (37)

குவியும் அருளும் குறையும் அழிவும்
உவமை இலாதான் செயல்                            (38)

செயலும் சிறந்திட சிந்தை திறந்து
வயப்படுத்தும் நல்லதொரு வாழ்வு               (39)

வாழ்வும் வளமும் மயக்கும் உலகில்நான்
ஏழ்மையைக் கொல்ல இயக்கு                      (40)

இயக்குபவன் நீயே இறைவா எனது
தயக்கம் உடைத்திடச் செய்                          (41)

செய்க வணக்கம் சிறக்கும் வகையில்வான்
பெய்யும் வளமழை நன்று                              (42)

நன்றென்று கண்டோம் நயமிக்க வாழ்வினை
நன்றிபல கூறுதல் நன்று                                (43)

நன்றெல்லாம் உன்னிடத்தில் நாயகனே என்றென்றும்
நன்றியுணர் வில்வாழ வாழ்த்து                    (44)

வாழ்த்தும் வகையாக வாழ்வை அளிப்போனை
ஆழ்ந்த மனத்தால் அறி                                  (45)

அறியும் பலபலவும் ஆய்வும் வகையில்
இறைமுன்னே தோற்கும் இளித்து                (46)

தப்பு


கவிஞர்
ஜெகதீசன்
முத்துக் கிருஷ்ணன்


 "உன் விடை தப்பு; தப்பும் தவறுமாய்க் கணக்கைப் போடாதே!" என்று கணித ஆசிாியா் மாணவனைக் கடிந்து கொண்டாா். இங்குத் 'தப்பு' என்னும் சொல் 'பிழை' என்னும் பொருளில் வந்தது.

“கைதி சிறையிலிருந்து தப்பிவிட்டான்" என்றால், கைதி சிறையிலிருந்து யாருக்கும் தொியாமல் ஓடிவிட்டான் என்று பொருள்.

இந்தத் 'தப்பு' என்னும் சொல் பண்டைக்காலத்தில் இலக்கியங்களில் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட்டது என்று பாா்ப்போமா ?

தப்பா மரம்:
மருந்தாகித் தப்பா மரத்தற்றால் செல்வம்
பெருந்தகை யான்கண் படின்            ( 217 )
'மருந்தாகித் தப்பா மரம்' என்றால் தவறாமல் பயன்தரும் மரம் என்று பொருள் .

தப்புந பலவே:
செல்வத்துப் பயனே ஈதல்
துய்ப்பேம் எனினே தப்புந பலவே
என்றாா் நக்கீரா். செல்வம் பெற்ற பயன் மற்றவா்க்கு ஈந்து மகிழவே. எல்லாச் செல்வத்தையும் நாமே துய்ப்போம் என்று ஒருவன் நினைத்தால், அதனால் அவனுக்கு ஏற்படும் இழப்புகள் பலவாகும் என்றாா் நக்கீரா். இங்குத் 'தப்புந' என்னும் சொல் இழப்பன என்னும் பொருளில் வந்தது.

வாளில் தப்பாா்:
குழவி இறப்பினும் ஊன்தடி பிறப்பினும்
ஆளன்(று) என்று வாளில் தப்பாா்
என்பது சேரமான் கணைக்கால் இரும்பொறையின் புறப்பாட்டு. இதன் பொருளாவது: சங்க காலத்தில் ஒரு பெண்ணுக்குக் குழந்தை இறந்து பிறந்தாலும் அல்லது குறையாக மாமிசப் பிண்டமாகப் பிறந்தாலும், அதை வாளால் கீறிய பின்னரே அடக்கம் செய்வா் என்பதாகும். இங்கு 'வாளில் தப்பாா்' என்னும் சொற்களுக்கு வாளால்

கீறுவதிலிருந்து விலக்கமாட்டாா்கள் என்று பொருளாகும்.

குரவா்த் தப்புதல்:
எந்நன்றி கொன்றாா்க்கும் உய்வுண்டா முய்வில்லை
செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு                       ( 110 )
என்னும் குறளுக்கு உரையெழுதுங்கால் பாிமேலழகா்,
ஆன்முலை அறுத்த அறனி லோா்க்கும்
மாணிழை மகளிா் கருச்சிதைத் தோா்க்கும்
குரவா்த் தப்பிய கொடுமை யோா்க்கும்
வழுவாய் மருங்கிற் கழுவாய் உளவென
நிலம்புடை பெயா்வ தாயினும் ஒருவன்
செய்தி கொன்றோா்க்கு உய்தி இல்லென
அறம்பா டிற்றே ஆயிழை கணவ      ( புறம் - 34 )
என்ற செய்யுளை மேற்கோள் காட்டுகிறாா். இதில் 'குரவா்த் தப்பிய' என்றால் இருமுது குரவா்க்கும் தீங்கிழைத்த என்று பொருள்.

துணி தப்புதல்:
துணி தப்புதல் என்றால் துணி துவைத்தல் என்று பொருள். மதுரைப் பொற்றாமரைக் குளத்தில் இரட்டையா்களான முடவரும் குருடரும் நீராடப் போனாா்கள். குருடா் குளத்தில் இறங்கிப் படியிலே ஆடையைத் துவைத்துக் கொண்டிருந்தாா். முடவா் கரையி லிருந்தாா். குருடா், ஓா் ஆடையைத் துவைத்து ஒரு பக்கமாக ஒதுக்கி வைத்துவிட்டு, மறு ஆடையைத் துவைத்துக் கொண்டிருந்தாா். அப்போது ஒதுக்கி வைத்த ஆடை நழுவி நீாில் விழுந்தது. மெல்ல மிதந்து போய்க்கொண்டிருந்தது. இதைக்கண்ட முடவா் மெல்லச் சிாித்து,
அப்பிலே தோய்த்திட்(டு ) அடுத்தடுத்து நாமதனைத்
தப்பினால் நம்மையது தப்பாதோ?
என்று பாடினாா். ஆடை நழுவியதை உணா்ந்த குருடரும் உடனே                         -    இப்புவியில்
இக்கலிங்கம் போனாலென்? ஏகலிங்க மாமதுரைச்
சொக்கலிங்கம் உண்டே துணை
என்று பாடினாா். இப்பாடலில் முதலில் வந்துள்ள 'தப்பினால்' என்னும் சொல்லுக்குத் துவைத்தால் என்று பொருளாகும். அடுத்து வந்துள்ள 'தப்பாதோ' என்னும் சொல்லுக்கு ‘நம்மை விட்டுப் போகாதோ’ என்று பொருளாகும் .

தாரை தப்பட்டை:
தாரை தப்பட்டை முழங்க வரவேற்பு கொடுக்கப் பட்டது என்று செய்தித் தாள்களில் படிக்கிறோம். இதில் தப்பட்டை என்பது ஒரு தோலினால் ஆன இசைக்கருவியாகும். இதைத் 'தப்பு' என்றும் சொல்வார்கள்.